....Writer's Corner....
Talk about Fiction
.
.
โย่ว.... ในที่สุดก็แต่งเสร็จแล้วหนึ่งตอน แต่รู้สึกว่า... มันไม่ค่อยได้เรื่องสักเท่าไร 5 5 5
เพราะแต่งแบบเอาสีข้างเข้าถูมาก ๆ มุขตัน... (___!!___)
ผมเป็นพวกไม่ร่างโครงเรื่องไว้ คิดอะไรได้ ก็ค่อยใส่ ๆ ลงไป ทำให้บางทีดำเนินไปได้กลางเรื่อง
ก็ไม่รู้จะต่อยังไง เสียดื้อ ๆ 555+
แถมตอนตอน 6 รู้สึกจะแต่งค้างถึงฉากอย่างว่าอีกแล้ว โฮกกกกก.... ฉากปราบเซียนของผม TT____TT
ก็คนมันไม่หื่น(เหรอ?) แต่ยังไงก็คอยติดตามต่อไปนะฮับ รู้สึกว่าพระเอกของผมจะปราบนางเอก
ได้อยู่หมัดยังไงไม่รู้ -*- ทำไมยูยะยอมง่ายจังเลยวะ.... เอาเถอะ!! ก็พระเอกเค้าดีจริง (ลำเอียง.... 5 5 5)
.
.
Part.5
หึ หึ ก็แม่ของนายอนุญาตให้ชั้นเข้าไปอยู่ในบ้านแล้วล่ะ
อะไรนะ!!!?
ตากลมโตหันกลับมาจ้องใบหน้าคมช้า ๆ ราวกับหูฝาดเฝื่อนไป ร่างสูงแสยะยิ้ม
ไม่เชื่อก็ถามพวกพ่อบ้าน แม่บ้านดูสิ!!?
ยูยะหันไปมองทางคนขับรถของตน ที่นั่งอยู่ข้างหน้า ขนาดไม่ได้หันมามอง โคทาโร่ยังรู้สึกถึงสายตาเย็นเยียบของคุณหนูเลย นั่งตัวเกร็งไปหมด
จริงเหรอ? ที่แม่อนุญาตให้คนชั้นต่ำพรรค์นี้เข้ามาอยู่ในบ้านเรา.
น้ำเสียงของร่างเล็กบ่งบอกถึงความกลัว แม้มันจะถูกซ่อนอยู่ในน้ำเสียงขู่แกมบังคับก็เถอะ ถ้าเค้าไม่ตอบคงถูกสายตาที่เหมือนเข็มแทงทะลุไปทั่วร่างแน่ ๆ
ชะ...ใช่ครับ
คุซาโนะระเบิดเสียงหัวเราะดังลั่นรถ เมื่อคนขับรถพูดจบ ใบหน้าซีดขาวยิ่งซีดหนักเข้าไปอีก แกล้งคนที่หยิ่งยโสให้เจ็บปวดได้นี่.... มันช่างสะใจ จริง ๆ ......แต่ความรู้สึกของอีกฝ่ายล่ะ มันมากเกินกว่าคำว่าเศร้าเสียอีก เหมือนถูกหักหลัง ทุกคนที่เคยเป็นพวกเค้ามาก่อน ต้องมาทำตัวดีกับผู้ชายที่เค้าเกลียด เค้าจะต้องอยู่ในฐานะที่เท่าเทียมกับหมอนี่งั้นเหรอ? แล้วสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด คือ...
แม่ไม่ได้รักเค้าคนเดียวอีกแล้วใช่ไหม?
แม่หักหลัง...ทรยศป๋า.....
แม่เลือกผู้ชายคนนั้น.........
หัวใจจมดิ่งสู่ความมืดมิด อยากจะร้องไห้แต่ไม่สามารถร้องออกมาได้ ไม่อยากให้ใครดูถูกและหาว่าอ่อนแอ จะทำอย่างไรต่อไปดี.... มีเพียงทางเดียวคือ ต้องสู้และอดทนใช่ไหม? ได้...ในเมื่อกล้าเข้ามาอยู่ เค้าก็จะขอต้อนรับในแบบของเค้าเอง..... คอยดู!!
ชั่วขณะที่ร่างเล็กมึนงงและสับสนอยู่ แรงดิ้นและขัดขืนก็หายไป คุซาโนะค่อย ๆ เลื่อนมือไปโอบบ่าเล็กสั่นเทาไว้ ใบหน้ามนได้รูปซบอยู่กับอกของเค้าอย่างไม่รู้ตัว กลิ่นผิวหอมอ่อน ๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงอย่างวันนั้น ทำให้วันคืนอันเร่าร้อนย้อนหวนกลับมาชัดเจน รูปร่างบอบบาง ผิวขาวละเอียด ความคิดถึง ความโหยหาแทรกซึมอย่างไม่รู้ตัว มือใหญ่เชยคางมนขึ้น พร้อมกับเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้ ดวงตากลมโตที่ยังหลงเหลือร่องรอยของความสับสน ไม่รู้ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้นกับตน....
เฮ้ย............
ยูยะเบิกตากว้าง เมื่อริมฝีปากสีสดสัมผัสลงริมฝีปากของตน ไม่ทันจะดิ้นรนขัดขืนอีกแล้ว.... แขนใหญ่แข็งแรงเอื้อมมาโอบรัดร่างของตนแน่น ร่างเล็กได้แต่พยายามทุบหลังกว้างหลายครั้ง ก็ไม่มีท่าทีว่าอีกคนจะรู้สึกรู้สา จนพอใจแล้วนั้นแหละถึงเป็นฝ่ายผละออกไปเอง คุซาโนะก้มกระซิบที่ข้างหูแดง ๆ ของอีกฝ่าย
อย่าโวยวายน้า.... ถ้าอยากให้คนขับรถของนายหันมาเห็น ก็ตามใจ
ไอ้.....ไอ้....... โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย...........
ร่างเล็กกลืนคำด่าลงคอ แต่ถ้าไม่แก้แค้นเลยก็ไม่หายหงุดหงิด..... เห็นกระเป๋าเรียนที่วางอยู่ข้างตัวเอง แกล้งปัดให้หล่นโดนเท้าของอีกฝ่าย.... วันนี้อาจารย์ภาษาอังกฤษให้เอาดิกชันนี่ลองแมนมาซะด้วย เหอ ๆ
โอะ....โอ้ยยย.....
จุ....จุ...อย่าส่งเสียงดังสิ เดี๋ยวคนขับรถก็สงสัยหรอก... ยูยะรีบเอามืออุดปากร่างสูงที่กำลังทำหน้าเหยเก กระซิบด้วยถ้อยคำที่ดูเป็นห่วงจากใจจริง แต่สีหน้าดูท่าจะสะใจเสียมากกว่า....
ฮึ่ม!! ฝากไว้ก่อนเถอะ
ร่างสูงได้แต่คิดในใจ..... พร้อมกับกุมเท้าตัวเองไว้แน่น น้ำตาแทบเล็ด คนเจ็บแต่ไม่ให้ร้อง มันยิ่งเจ็บมากกว่าเดิมหลายเท่านะเฟ้ย....
เมื่อรถคันโตแล่นมาจอดที่หน้าบ้าน ร่างเล็กรีบวิ่งเข้าคฤหาสน์หลังโต พลางตะโกนเรียกคนรับใช้ในบ้านออกมาให้หมด ทุกคนรีบวิ่งออกมา ชิโนะก็ด้วยเช่นกัน ไม่รู้ว่าวันนี้คุณหนูอารมณ์เสียมาหรือเปล่า? ทำไมถึงมาเรียกเอาเวลานี้
มีอะไรค่ะ คุณหนู....
ชิโนะ ทำไมไม่มีใครบอกเราว่า ผู้ชายคนนั่นจะเข้ามาอยู่ในบ้าน? ยูยะพยายามใช้เสียงเบาที่สุด เค้นถามแม่นมของตน
เอ๋? คนไหนค่ะ.... หญิงสาวมองหน้าคุณหนูของตนด้วยความฉงน ยูยะบุ้ยหน้าไปทางร่างสูงที่กำลังเดินตามเข้ามา
อ่อ... คนนี้นะเหรอค่ะ เพื่อนสนิทของคุณหนู ที่คุณหญิงให้มาอยู่ด้วย.....
ห๊า.... เพื่อนสนิทชั้น!!
ก็คุณหญิงท่านบอกว่า เพื่อนสนิทของคุณหนูจะมาอยู่ที่บ้านของเรา เพราะครอบครัวของคุณชายคนนั่นที่บ้านย้ายไปอยู่ต่างประเทศไม่ใช่เหรอค่ะ
ยูยะเข้าใจในทันที หึ่ม!! นางจิ้งจอก สมญานามที่ได้รับมาของแม่เค้า เจ้าเล่ห์เป็นที่สุด ไม่อยากให้ตัวเองเสื่อมเสียชื่อเสียงสินะ!! เลยใช้แผนการโกหกแบบนี้ แล้วที่น่าโมโห ยังใช้ลูกชายตัวเองเป็นเครื่องมือได้ลงคอ อย่านึกว่า เค้าจะยอมให้แม่บีบบังคับได้ง่าย ๆ
ไม่ใช่!! คนนี้แหละ ผู้ชายของแม่.... ไอ้โฮสท์คนนั้น ที่มัน..... ทำร้ายชั้นด้วย.... ร่างเล็กเกือบจะหลุดปากออกมาแล้ว ดีที่ยั้งไว้ทัน
อุ้ยตาย.... จริงเหรอค่ะ อายุน้อยขนาดนี้เชียว หญิงสาวไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เด็กหนุ่มที่ดูอายุไม่เกิน 18 แบบนี้นะเหรอ จะทำงานเป็นโฮสท์ ที่ขายตัวเพื่อแลกเงินแบบนั้น? คนเรานี่รู้หน้าไม่รู้ใจจริง ๆ
แล้วจะให้ดิชั้น ทำยังไงล่ะค่ะ? คุณหญิงสั่งมาซะด้วย ในบ้านไม่มีใครทราบเลยว่าคุณชายคนนั่นเป็นโฮสท์
โว้ยยยยยยยยยยยย........
ยูยะอยากจะตะโกนออกมาให้ลั่นบ้าน เดินปึ่งปังขึ้นห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว เจ็บใจนัก!! ทำไมเรื่องถึงเป็นแบบนี้ เพราะแม่รู้สินะ แม่รู้นิสัยเค้าดีสินะ รู้ว่าเค้าจะเป็นยังไง จะทำยังไงกับผู้ชายของแม่ ไม่นึกว่าจะดักทางเราไว้หมดแบบนี้
......................
..........................
ชิโนะได้แต่ส่ายหน้า มองร่างสูงที่เดินเข้ามาอย่างพินิจพิเคราะห์ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม จัดว่าเป็นเด็กผู้ชายที่หน้าตาดีมาก ๆ คนหนึ่ง ตาเฉี่ยว จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากได้รูป ที่มักจะยกยิ้มมุมปากบ่งบอกความดื้อรั้น เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนเหยียดตรง ยาวระต้นคอ ร่างกายแม้จะไม่ได้สูงโปร่งเหมือนนายแบบ แต่ก็สมส่วนดูดี เพราะไหล่และแผงอกกว้าง หลังตรงและมีความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ แม้จะเดินดูเป็นนักเลงไปหน่อยก็เถอะ เสียดาย..... ตรงที่สายตามักจะดูแฝงความเหงาไว้ภายใต้สายตาที่ดุดัน ถ้าลองมองเข้าไปลึก ๆ จะรู้สึกถึงความเศร้า เหมือนกับสายตาของคุณหนู....
ไม่อยากจะเชื่อจริง ๆ ว่าเด็กผู้ชายที่แสนจะดูขี้เหงาคนนี้ จะทำงานเป็นโฮสท์และเป็นผู้ชายคนใหม่ของคุณผู้หญิง เผลอ ๆ ไม่แน่ อาจจะได้เรียกเค้าว่า คุณผู้ชายก็ได้
ดิฉันคงต้องทำตามหน้าที่นะค่ะ คุณหนู หญิงชราพึมพำเบา ๆ
..................................
..........................................
ร่างเล็กขึ้นไปเปลี่ยนชุด แล้วก็สั่งให้คนเอารถออกทันที คุซาโนะที่เข้ามาเก็บของในห้องของตนที่จัดไว้ ข้าง ๆ กับห้องนอนของร่างเล็ก คลี่ม่านจากหน้าต่าง มองดูรถของยูยะที่กำลังแล่นออกไปด้วยความสงสัย
นี่นะเหรอ? ไม่เลวนี้... ร่างเล็กเลื่อนกระจกรถลง ตากลมโตหรี่เล็กอย่างพินิจพิเคราะห์ แมนชั่นหรูน้อยซะเมื่อไหร่ ทำเลใจกลางเมืองแบบนี้ คงแพงไม่ใช่เล่น อย่างหมอนั่นมีปัญญาด้วยเหรอ? ยูยะมองยอดตึกสีขาวสูง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมาที่หน้าแมนชั่น สักพักประตูอัตโนมัติตรงล็อบบี้ก็เลื่อนออก ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง หน้าหวานค่อนไปทางผู้หญิง ยิ้มให้รปภ. อย่างคุ้นเคย รอยยิ้มที่ดูใสซื่อเหลือเกิน
สวัสดีครับ ไอบะจัง ไปทำงานแล้วเหรอครับ
ไปก่อนนะครับ พี่ยาม เดี๋ยวดึก ๆ ผมซื้อขนมมาฝาก
ไอบะยิ้มให้อีกครั้ง ก่อนเดินไปโบกแท็กซี่ คนขับรถคนสนิทจึงหันมาถามนายน้อยของตนว่าจะเอายังไงต่อไป ยูยะส่ายหน้า
ไม่ต้องตาม ไปอีกที่ ได้แล้ว.....
..
.
คุซาโนะใช้เวลาว่างที่เหลือจากการจัดห้องเดินสำรวจภายในบ้านอย่างใจเย็น ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างดูมีราคา สมกับเป็นคฤหาสน์อันใหญ่โตของตระกูลเทโงชิจริง ๆ เดินมาเรื่อย ๆ ในที่สุดก็วนกลับมาที่ห้องของเค้าเอง ประตูห้องที่อยู่ตรงข้ามห้องเค้า ดูเหมือนว่าจะเป็นห้องนอนขอคุณชายของบ้าน มีรูปเพนกวินแขวนไว้หน้าห้องด้วย เด็กชะมัด!!
คุณชายค่ะ ได้เวลารับประทานอาหารเย็นแล้วค่ะ หญิงรับใช้เดินเข้ามาเรียกชายหนุ่มด้วยท่าทางสุภาพ คุซาโนะประหม่าไปเล็กน้อย ไม่ชินกับการถูกดูแล ปฎิบัติเยี่ยงคนสูงส่งแบบนี้ เค้าเองตอนทำงานต้องเป็นฝ่ายเอาใจ ก้มหัวให้ลูกค้าเสียมากกว่า ยูยะเองก็กลับมาแล้ว นั่งรอที่โต๊ะทานอาหารด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ชักช้าจริง ๆ ร่างเล็กอดพูดกระแหนะกระแหนไม่ได้ ไม่อยากจะมาทานข้าวร่วมโต๊ะกับเจ้านี่เลย
ทำไม? คิดถึงผมเหรอ? คุซาโนะดูเหมือนจะไม่รู้สึกรู้สมอะไรเท่าไร
ยี๋..... ร่างเล็กแบะปาก ก้มหน้าก้มตาทานข้าวให้มันรีบเสร็จ ๆ ไป จะได้ไม่ต้องทนเหม็นหน้า เจ้านี่.... ทำพูดดีไปเถอะ แล้วนายจะรู้สึก
เช้าวันเสาร์วันหยุดเรียนวันแรก หลังจากเริ่มย้ายไปเรียนที่เดียวกับยูยะ คุซาโนะตื่นแต่เช้า เพื่อไปโรงพยาบาลตามปกติ เค้าเดินมายังชั้นล่างของบ้าน ก็เจอกับรถคันใหญ่ที่มาจอดรอตรงหน้าประตู อย่างรู้หน้าที่
คุณชายจะไปไหนครับ?
อะ...เอ่อ... ไปเยี่ยมแม่นะ แต่ผมไปเองได้ ไม่เป็นไรครับ
ไม่ได้ครับ มันเป็นหน้าที่
เฮ้อ..... ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจ ก็คุณคนขับทำหน้าจริงจังเสียขนาดนั้น ยังไงเสียเค้าก็คงจะต้องนั่งรถคันนี้ไปสินะ ร่างสูงยิ้มให้เล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ ก่อนจะก้าวขึ้นไปนั่งตรงเบาะหลังรถ คงจะต้องทำให้ตัวเองรีบชินกับการปฎิบัติแบบนี้ซะแล้วสิเรา.... คุซาโนะมาถึงโรงพยาบาลยังเช้าอยู่มาก คนค่อนข้างบังตา ร่างสูงเดินไปตามทางเดิน จนถึงหน้าห้องพักของแม่เค้า แล้วสายตาของเค้าก็เผชิญกับสิ่งปกติ ป้ายหน้าห้อง มันไม่ใช่ชื่อ แม่ของเค้านี่!! มันเป็นช่องเปล่า ๆ ร่างสูงรู้สุกเอะใจเป็นอันมาก รีบเปิดประตูเค้าไป
แม่!! แม่หายไปไหน?
เตียงนอนภายในห้องว่างเปล่า ผ้าปูเตียงขาวสะอาด โต๊ะ ตู้ ไม่มีร่องรอยว่าเคยมีคนอยู่เลยสักนิด คุซาโนะพยายามข่มใจไว้ ใจเย็นก่อนน้า อาจจะมีใครย้ายแม่เค้าไปไว้ที่ห้องอื่นก็ได้ ร่างสูงรีบวิ่งกลับไปตามทางเดิน ถามพยาบาลที่อยู่หน้าเคาท์เตอร์
ขอโทษนะครับ คนไข้ที่ชื่อ คุซาโนะ โนริโกะ ที่อยู่ห้อง XXX หายไปไหนครับ?
อ๋อ... ย้ายโรงพยาบาลไปแล้วนี่ค่ะ
หา!!!!!!!!!!????
อะไรนะครับ.... ย้ายโรงพยาบาล?
ก็เมื่อเย็นวาน มีคนมารับเธอไปนะค่ะ เป็นหลานของเธอนะค่ะ ชื่อไอบะ นี้ไงค่ะ ใบยินยอมส่งตัว
พี่ไอบะเหรอ? เป็นไปไม่ได้ ถ้าจะย้ายแม่เค้า ก็ต้องบอกเค้าก่อนสิ นางพยาบาลยื่นกระดาษสีขาวให้ร่างสูงดู ตาคมกวาดมอง เป็นตัวหนังสือของพี่ไอบะจริง ๆ
ย้ายไปที่ไหนทราบไหมครับ?
ไม่ได้แจ้งไว้นะค่ะ นางพยาบาลยิ้มให้ เด็กหนุ่มพยักหน้าเป็นเชิงขอบคุณ พอออกมาจากเคาท์เตอร์เสร็จ ก็รีบกดมือถือหาไอบะทันที
ฮัลโหล.... พี่ย้ายแม่ออกจากโรงพยาบาลเหรอ?
อ้าว!! ก็เราเองเป็นคนบอกว่าจะย้าย อีกฝ่ายก็ตอบมาด้วยน้ำเสียงงงวย กำลังจะอ้าปากถามอยู่พอดี ไอบะก็ชิ่งพูดขึ้นเสียก่อน
ก็เราฝากใบเซ็นยินยอมให้เพื่อน เอามาให้พี่เซ็นไม่ใช่เหรอ?
เพื่อนผม? ใครกันครับ
เค้าบอกว่าชื่อ ยูยะ คนที่ตัวเล็ก ๆ ผิวขาว ๆ หน่อยนะ แล้วมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? เฮ้!! ฮิโระ....
ไอบะรู้สึกสงสัยอยู่ไม่น้อย ทำไมน้องชายของเค้าถึงโทรมาถามราวกับไม่รู้เรื่องอะไรแบบนี้ แถมอยู่ ๆ ก็เงียบไปเสียอีก
ไม่มีอะไรครับ แค่นี้นะฮะ
หลังวางสาย คุซาโนะก็เขวี้ยงมือถือลงพื้นด้วยความโกรธทันที ไม่เคย..... ไม่เคยโกรธใครเท่านี้มาก่อน ทำไมเจ้านั่น ถึงรู้เรื่องแม่ของเค้า แต่ถึงรู้ ก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนใจไม้ไส้ระกำแบบนี้ แม่เค้าป่วยกระเสาะกระแส ถ้าไม่ได้รับการดูแลรักษาที่ดี จะเกิดอะไรขึ้น? เพียงเพื่อต้องการให้คนที่ไม่มีค่าอะไรอย่างเค้า เจ็บปวด ต้องทำถึงเพียงนี้เชียวหรือ? เอาชีวิตคนมาล้อเล่นเชียวหรือ? เลือดในตัวเหมือนจะถูกสูบฉีดไปที่หัวจนเส้นขมับเต้นตุบ ๆ คุซาโนะกำหมัดแน่น ก่อนที่ตัวเองจะระงับโทสะไม่อยู่ สั่งให้คนขับรถกลับบ้านทันที
...............................................
................................................................
วันนี้ยูยะนัดกับชิเงะออกมาข้างนอก เพื่อจะมาซื้อของกัน ใกล้เวลาที่พี่ชายลูกพี่ลูกน้องของยูยะจะกลับจากอเมริกาแล้ว อยากจะซื้อของขวัญเตรียมไว้ให้พี่ชาย เค้าจึงลากชิเงะออกมาด้วย ทั้งสองคนเดินซื้อของอย่างเพลิดเพลินใจ โดยที่ร่างเล็กไม่รู้สึกเลยสักนิดว่า อีกคนที่กำลังรออยู่ที่บ้านนั้น โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขนาดแค่ไหน พร้อมที่จะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ กว่ายูยะจะกลับถึงบ้านก็เกือบค่ำ ร่างเล็กเดินเข้ามาอย่างอารมณ์ดี สายตาก็มาสะดุดเข้ากับร่างสูงที่นั่งอยู่ตรงโซฟาโถงกลางห้อง ชริ.... คนกำลังมีความสุข กลับต้องมาเจอหน้าคนที่ไม่อยากเห็น
วันนี้กลับซะมืดเชียวนะ สนุกไหม? เสียงทักเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง แม้จะดูเป็นถ้อยคำธรรมดาแต่ก็ทำให้ยูยะรู้สึกเย็นวาบอย่างบอกไม่ถูก
สนุกสิ!! สนุกมากเลยด้วย ยิ้มหวานประชดให้เสียหน่อย หารู้ไม่ว่ามันคือ การราดน้ำมันบนกองไฟ ร่างเล็กกำลังจะเดินขึ้นข้างบน กลับถูกมือใหญ่ฉุดไว้ ยูยะสะบัดหน้ากลับมามองทันที
เจ็บนะ!! ทำอะไรของนาย?
แม้คุซาโนะจะอดทนนั่งรอร่างเล็กทั้งวัน พอที่หัวจะเย็นลงมาบ้าง แต่การที่เห็นหน้าสวย ๆ ยิ้มระรื่นดูท่าทางมีความสุขกับการออกไปเที่ยวกับเพื่อนนัก มันรู้สึกร้อนรุ่มในใจว่าใครกันที่ทำให้หมอนี่ยิ้มได้ซะขนาดนี้ คุซาโนะบีบต้นแขนแรงขึ้นจนร่างเล็กนิ่วหน้า
วันนี้ฉันไปเยี่ยมแม่มา... นาย!!! เอาแม่ฉันไปไว้ไหน? นายเป็นคนทำใช่ไหม ห๊า!!!!
ใช่!!!แล้วจะทำไม!!!!? เอาสิ.... คนอย่างเทโงชิ ยูยะ กล้าทำก็กล้ายอมรับ
นาย.... นายนี่มัน.... ทำไมถึงใจร้ายแบบนี้ นายยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า!!
คุซาโนะกัดฟันแน่น ยูยะไม่มีทีท่าที่จะสำนึกผิดเลยสักนิด ตากลมโตจ้องมองอย่างไม่ลดละ รู้สึกถึงแรงที่ต้นแขนของตัวเองเช่นกัน ถูกบีบเหมือนกระดูกจะแหลกละเอียด แต่ก็ไม่ยองส่งเสียงร้องเลยสักนิด
นายทำแบบนี้ เพื่ออะไร? รู้ไหมว่าแม่ของฉันร่างกายอ่อนแอ ถ้าไม่ได้รับการดูแลรักษาที่ดีจะเกิดอะไรขึ้น? นายเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาเหรอ เพียงเพื่อแก้แค้นคนอย่างฉัน
ฉันเคยเตือนนายแล้วใช่ไหมว่า... อย่ายุ่งกะแม่อีก แต่นายผิดสัญญาก่อนนะ!!!! ยูยะตอบกลับ ก็เพราะคนอย่างนายนี้แหละ ที่ทำให้ชีวิตฉันไม่มีความสุข
ก็เอาสิ!! ถ้าคิดว่าเก่งนัก ถ้านายไม่ปล่อยแม่ฉัน ก็อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยแม่นายเหมือนกัน!!!!
คุซาโนะตอบไปอย่างเดือดดาล ในเมื่อถอยหลังกลับก็ไม่ได้ ต้องโดนเหยียบย้ำซ้ำเติม แถมจะไม่ได้ประโยชน์อะไรอีก จะเดินหน้าต่อก็ดันมีอุปสรรคมาขวาง แต่อย่างน้อยก็ยังดีกว่าถอยละวะ พุ่งชนมันให้แหลกไปด้วยกันนี้แหละ ถ้าแม่ของเค้าเป็นอะไรไป แม่ของนายและนายก็ไม่มีทางได้เป็นอิสระจากฉันหรอก.... คุซาโนะบีบข้อมือเล็กแน่น ฉุดกระชากให้เข้าไปในห้องนอนยูยะ พยายามสะบัด แต่มีหรือจะสู้แรงของคนโตกว่าได้
มานี่!!
แค่คืนนั้น มันไม่พอใช่ไหม? กับการสั่งสอนให้นายรู้จักค่าของคน....
หยุดนะ.!! ปล่อย!!
ยูยะทั้งถีบ ทั้งดิ้น จนข้าวของ กระจัดกระจาย
คงต้องปราบพยศกันอีกสักที
คุซาโนะเหวี่ยงร่างของยูยะไปที่เตียง ขาเล็กพยายามดันตัวให้เขยิบไปที่มุมในสุดของเตียง เพื่อหนีจากคนตรงหน้าให้ได้มากที่สุด แต่ก็ทำได้เพียงแค่นั้น เมื่อมือที่แข็งแรงกว่าคว้าข้อเท้าไว้ และขึ้นทาบทับอย่างรวดเร็ว
อย่าคิดจะหนีซะให้ยากเลย!!!
กระซิบชิดติดริมฝีปากบาง ก่อนที่จะกดทับลงบนกลีบนุ่มนั้นอย่างไม่ปราณีปราศรัย ยูยะพยายามแข็งขืนโดยการขบฟันเป็นกำแพงแน่น แต่มือใหญ่ที่พันธนาการข้อมือของยูยะ เลื่อนมาบีบคางเล็ก เจ็บเสียจนต้องยอมแพ้ เผยริมฝีปากให้อีกคนเข้าไปควานหาความหอมหวาน จนแทบจะไม่มีจังหวะให้หายใจ
หยุดนะ!! ไอ้บ้า!! ปล่อยชั้น ชั้นเกลียดแก ชั้นขยะแยงแก!! ตะโกนใส่หน้า โวยวาย ทั้งถีบ ทั้งดิ้น ทำไมถึงทำอะไรไม่ได้เลยนะ ร่างเล็กรู้สึกคับแค้นใจอย่างมาก ไม่ว่าทางไหนเค้าก็ทำอะไรไม่ได้ ทำไม่ถึงไม่ยอมจำนน..... ยูยะหารู้ไม่ว่า.... นี่อาจจะเป็นการที่เค้าหมดหนทางสู้อย่างแท้จริงแล้วก็ได้ หมาจนตรอก... ไม่ว่าอะไรมันก็ยอมแลก
เอาสิ!! ถ้านายไม่หยุด.... ฉันจะจัดการแม่ของนาย... คุซาโนะ
ร่างสูงชะงักไปทันที จ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่บนเตียงนิ่ง ๆ แววตาแบบนี้..... เอาจริงสินะ!! เมื่อนึกถึงเรื่องแม่ อารมณ์โกรธก็ถูกแทรกด้วยความลังเล ถ้ามีหนทางที่จะช่วยแม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะลองเสี่ยงดู ร่างสูงค่อย ๆ สงบใจลง คลายข้อมือเล็ก ๆ ที่ตนเองจับไว้ จนยูยะสมารถขยับตัวได้ ค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นมานั่งบนเตียง แต่คุซาโนะก็ไม่คิดที่จะปล่อยให้เป็นอิสระหมดหรอก.... แขนใหญ่จับร่างเล็กบิดตัวให้แผ่นหลังแนบชิดกับหน้าอกของเค้า แล้วก็ใช้แขนใหญ่ล๊อคไว้แบบนั้น...
นี่!! นายจับฉันไว้ทำไมเนี่ย? พยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมอกแข็งแกร่ง แต่ก็ดูเหมือนว่ายิ่งดิ้นก็ยิ่งจะจมหายไปในอ้อมอกนั่นมากขึ้นเท่านั้น ใกล้เสียจนรู้สึกถึงเสียงเต้นของหัวใจและไออุ่นของผิวหนังที่ทะลุผ่านเสื้อผ้า
ก็เผื่อนายเล่นตุกติกไงล่ะ อย่ามัวอ้อมค้อมได้ไหม? เราต้องตกลงกัน
นายจะต้องเลิกยุ่งกับแม่ชั้น โอเคไหม? ยูยะรีบยื่นเงื่อนไขทันที ยิ่งมัวเสียเวลา เค้าก็ดูเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากขึ้นเท่านั้น
จะบอกอะไรให้รู้ไว้นะ นายนะทำอะไรแม่ชั้นไม่ได้หรอก เพราะชั้นจะโทรไปบอกคุณนายเทโงชิ แม่ของนาย เรื่องที่นายจับแม่ชั้นไป ลองคิดดูสิว่า.... เค้าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง หึ? เค้าคงจะยิ่งลงโทษนาย เกลียดนาย และเสียใจที่ลูกของเธอทำตัวแบบนี้มากแค่ไหน?
เกลียด..... อย่างงั้นเหรอ? ยูยะยิ้มเยาะตัวเอง ลืมไปเลยว่า... ตอนนี้ เค้าไม่มีความหมายอะไรกับแม่แล้วนี้ ในเมื่อแม่เลือกที่จะรักผู้ชายคนนี้มากกว่าเค้า
แต่ชั้นจะเลิกยุ่งกับแม่นายก็ได้ แต่ก็ต้องทำตามเงื่อนไขที่ฉันเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า.... คุซาโนะเว้นจังหวะไปเล็กน้อย ก้มลงกระซิบที่ข้างใบหูเล็ก
แต่นายต้องมาเป็นของฉัน เป็นตัวแทนแม่ของนาย.....
End. Part.5
